Lesbos

Wie vanuit Molyvos de weg door petra en Anaxos volgt, komt door allerlei aardige dorpen. Zoals Skalochori, waar de mannen op het plein onder de plataan hun frappé en Griekse koffie drinken, triktrap spelen en deproblemen van de dag bespreken. Hier zit jaarlijks een naar Australië uitgeweken Griek, die probeert zijn zus over te halen met hem mee te gaan naar Australië, maar eigenlijk zijn eiland nog steeds niet kan vergeten en eenmaal 'down under' heimwee heeft naar het Griekse leven.

Aan het eind van die lange weg ligt Sigri. Die naam betekent eigenlijk veilige haven. Voor die veilige haven zorgen de twee eilandjes voor de kust, waarvan Nissiopi de grootste is. Slechts weinig mensen nemen de moeite zich over te laten zetten, mede doordat er nergens een schaduwrijk plekje is te vinden.

Op een landpunt bij de haven van Sigri staat een goed bewaard kasteel. De Turken, en met name Sultan Mehmet hebben het in 1746 gebouwd op de ruïne van een fort van de Gateluso’s. Het fort werd door de sultan gebouwd om zijn vloot te beschermen tegen aanvallen van piraten. In de omgeving van dit bouwwerk zijn diverse overblijfselen uit de middeleeuwen en uit het Byzantijnse tijk aangetroffen.

Sigri is geen belangrijke haven, maar heeft al wel een paar jaar een veerverbinding met het vaste land. De ferry vaart niet dagelijks, dus is het raadzaam je eerst heel goed te laten informeren over de vaartijden. Natuurlijk ontbreken de traditionele vissersschepen niet in haven. Zij voeren de verse vis aan, die in de taveernes is te verkrijgen.

Veel toeristen bezoeken dit havenplaatsje in aanloop naar het Versteende Woud. Met name omdat in Sigri het National History Museum of the Lesvos Petrified Forest is gevestigd. Dit museum ligt vlakbij de windmolen die boven het stadje is gebouwd. Een wandeling door de smalle straatjes van het dorp is bijna een must. En verbaas je niet als je tijdens zo’n wandeling wordt gevraagd of je op zoek bent naar slaapruimte, want de grote touroperators laten Sigri links liggen.

De natuur in het westen van Lesvos is, vooral door zijn kaalheid, niet te vergelijken met de andere delen van het eiland. We rijden terug naar het oosten en bereiken na ruim tien kilometer het klooster Ypsilou, dat via een kronkelweg omhoog naar de top van Ordymnos is te bereiken. Bovenop is het uitzicht prachtig. De laatste keer dat we hier zijn geweest is al weer in 2003 en toen was men nog bezig met de restauratie van dit uit 1101 stammende kasteelklooster, maar desondanks was het de moeite van het bezoeken best waard. Het is gewijd aan Ioannis Theologos en op zijn naamdag (8 mei) is het altijd groot feest.

Iets verderop nemen we de weg naar het noordoosten en na ongeveer twee kilometer, vlak voor Andissa, slaan we links af en nemen een onverharde weg, die ons naar de kust leidt. In het landschap staan diverse boerderijtjes, huisjes, soms niet meer dan hutjes. Bomen staan verspreid op de heuvels, bossen zoals in het zuiden van Lesvos, kom je hier niet tegen. Toch is het aangenaam toeven, zeker aan het einde van de landweg, aan het zandstrand van Lapsarna. Hier lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Je hebt het strand bijna voor jezelf. Bomen zorgen voor enige schaduw.

Natuurlijk is het mogelijk om dezelfde weg terug te rijden, maar veel leuker is het om door te steken naar Lygeri en verder naar Gavathas. Halverwege deze route nemen we bij kafenion Iota een frape. Voordat we aan de ijskoffie toekomen, bezoeken we echter eerst nog het fraaie kerkje dat aan de overkant van de weg staat. De overweldigende stilte en de prachtig onderhouden tuin zijn bijzonder rustgevend. Op het terras van Iota zit een groep mannen aan een salade. Ambtenaren en opzichters, neergestreken in deze uithoek vanwege de verbeteringen die aan de weg tussen Lygeri en Gavathas plaatsvinden. Zij vertrekken voor ons en als wij ook weer op pad gaan zien we ze al snel langs de kant van de weg staan: overleggen hoe een lastig probleempje moet worden opgelost.

Terug aan de kust is het altijd een verademing om het vissershaventje van Gavathas te zien liggen. Dit wordt ook wel de aanvoerhaven van Andissa genoemd. Grote schepen heb ik hier zelf echter nooit gezien, maar ongetwijfeld zullen er wat kleinere vrachtboten de haven binnenkomen met artikelen voor dit oude stadje, dat enkele kilometers landinwaarts ligt. Boven de haven staat een taveerne met het terras aan de overkant van de straat, waardoor je uitkijkt over de haven. Zeker op rustige dagen is het daar heerlijk. Ditmaal is het redelijk druk en een gesprekje aanknopen met de eigenaar zit er niet in. Hij is veel te druk met bestellingen opnemen en uitserveren.

~Een koppel op leeftijd duikt vanaf een pier van de haven het water in en zwemt met zekere slagen over de baai en weer terug. Hun hond houdt trouw de wacht bij de kleding~

Boven het dorpje uit torent een fraai doch eenvoudig kerkje dat via de achterkant van de woningen is te bereiken. Aan de haven staan enkele schattige huisjes. Naar verluidt, heeft een Nederlandse arts hier een paar jaar geleden een hele zomer gewerkt om een van de woningen op te knappen; schilderen en witten. Hij verbleef al die tijd in Kambos en dat is de volgende plek op onze route.

Op weg naar de Kambos rijden we eerst verkeerd: een afslag te vroeg, waardoor we moeten omkeren. Met de bij Aleko (Number 1 in Petra) gehuurde jeep is dat zelfs op het nauwelijks begaanbare pad waarop we terecht zijn gekomen geen onoverkomelijk probleem. De volgende afslag is wel raak en we slingeren langs de met muurtjes omzoomde weg. Een bordje geeft de weg naar het brede zandstrand aan. Een Griekse duinenrij scheidt het strand van de weg. Aan het eind van de weg linksaf en langs de kust, met een uitkijkpost als je nog een keer achterom wil kijken. We rijden nu pal noordwaarts en tot we een scherpe draai maken en een riviertje landinwaarts volgen. Hier staan nog steeds prachtige bloemen. Het riviertje doorsteken is met de jeep ook geen kunst.

Een klein stukje verder is het kiezen: rechtsaf is richting Skalochori en linksaf naar het oude Andissa. Daar staat aan het strand een taveerne waar je verse vis kunt krijgen.Bij de restanten van de ruïnes op kaap Ovriokastro zijn we al eens geweest. Bovendien moet je dezelfde weg weer terug en daarom slaan we rechtsaf. Na een kilometer staan we weer voor een keuze; linksaf of rechtsaf. Nu gaan we wel linksaf en rijden langs Kokkino Limani Beach. Achter ons liggen de restanten van het oude Andissa te schitteren in de zon. Voor ons een kudde schapen, met de koppen bij elkaar, pal aan de rand van de zee. Nog een keer linksaf en dan rijden we naar Kalo Limani, waar we bij een afgelegen taveerne onze dorst willen lessen.

De zelfgemaakte kaas staat hier te rijpen in de zon. We komen niet weg zonder een hapje eten, maar geen vis. We hebben geluk, het is een heldere lucht. We genieten van het uitzicht aan en over het water. In de verte ligt Molyvos, daar achter de Turkse kust. Iets meer naar rechts zijn de contouren van Petra te zien. Twee vissers zijn met hun netten bezig. Het is dagelijkse kost. De eigenaresse ziet haar kans schoon en overlaadt ons met allerlei frisse gerechten uit eigen tuin. En ook de eigen pootaardappelen moeten we proeven. Zeg daar maar eens nee tegen en natuurlijk volgt een zoet nagerecht. Het bezoeken van het kerkje doen we wel een andere keer, want we komen hier zeker nog een keer terug.

Wij gaan terug voor we nog meer uit eigen tuin krijgen. We rijden nu aan de onderkant van Skalochori omhoog naar de verharde weg, die ons weer naar het oosten voert. We stoppen  nog even om bij de schildpadden te kijken, dat hebben we op de heenweg niet gedaan. Het lijkt wel of de poel ieder jaar iets groter wordt. Vlak voor Petra is het kiezen, rechts aanhouden betekent om het dorpje rijden, linksaf ligt de strandweg ook wel aangeduid als boulevard. Een stuk gezelliger dan die rondweg, alleen kom je er minder snel vooruit en is de weg ter hoogte van het centrum soms even geblokkeerd door een lossende vrachtwagen.

Kenmerkend in deze regio is de berg Olympos, de op één na hoogste berg van Lesbos. Een bezoek aan deze berg en zijn prachtige groene omgeving is de moeite meer dan waard. De toeristische trekpleister Agiassos is tegen deze berg aangebouwd en aan de rand van dit dorp heeft u een prachtig uitzicht over de omgeving, alwaar u ook heerlijk kunt wandelen. Agiassos is een bedevaartsoord voor de Grieken en wordt druk bezocht tijdens de Maria Hemelvaart op 15 augustus. In het dorp lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Men leeft hier van wat de omgeving te bieden heeft en toerisme. In de vele winkeltjes worden veel plaatselijk gemaakte handwerken verkocht. Een deel van de mannelijke bevolking houdt zich bezig met houtsnijwerk, dat resulteert in prachtige meubelen. Streekprodukten zoals overheerlijke honing, kunt u hier ook aanschaffen. Voor een lunch kunt u terecht in een van de tavernes aan het begin van het plaatsje. Probeer een een Griekse omelet!

 Een mooie route om te rijden is rond de baai van Geras, met haar kleine dorpen en rustige strandjes. Vanuit Perama kunt u met een veerpontje naar Koudouroudia om de ronde te voltooien.

Plomari is na Mitilini, de grootste stad op het eiland. Voor het overgrote deel van het toerisme naar het noorden trok, met als middelpunt Molivos, was dit de grootste toeristische trekpleister. De badplaats Agios Isidoros, met haar fijne zandstrand, wordt nu merendeels door Griekse toeristen bezocht. In Plomari kunt u het Ouzomuseum bezoeken. De Ouzo uit Plomari is befaamd in heel Griekenland, zoals ook de olijfolie uit deze regio. Het 7 km lange zandstrand van Vatera ligt ook aan deze kust. Hier is nog geen grootschalig toerisme. Naast de enkele hotels en tavernes, vindt u hier vooral veel vakantiehuisjes van Grieken, die hier graag in de zomer vertoeven.

De beste heetwaterbronnen van Lesbos liggen in de buurt van Polichnitos. De bron van Polichnitos zelf is de heetste van het eiland. Na een bad hier voelt u zich 10 jaar jonger, zegt men. De bron van Lisvori wordt vandaag de dag gerund door een Nederlandse. Op de pagina Bezienswaardigheden, kunt u hier meer over lezen.